باروک یکی از دوره های موسیقی اروپایی است . این دوره در قرن هفدهم شروع شد و تا اواسط قرن هجدهم ادامه داشت . لغت «باروک» از یک کلمه ی اسپانیایی یا پرتغالی به معنا مروارید ناصاف گرفته شده ولی در هنر معنی آن با مهارت زینت دادن است .
از موسیقیدانان مشهور این دوره می توان جرج فردریک هندل ، یوهان سباستین باخ و آنتونیو ویوالدی را نام برد.
شروع دوره ی باروک هم زمان با شروع اپرا بود به همین دلیل بیشتر پیشرفت های اوایل این دوره در ملودی بود. ریتم و حالت (شاد یا غمگین بودن )موسیقی این دوره معمولا در سراسر قطعه ثابت است . معمولا قطعه ها با روش های مختلفی مثل تریل (تعویض سریع نت اصلی و نت بعد از آن ) تزیین شده اند. قطعات این دوره یک تم اصلی دارند که در گام های مختلف تکرار می شود .
آکورد ها در موسیقی باروک اهمیت بسیاری دارند . ژانر های جدید آوازی و سازی در این دوره به وجود آمدند ، مانند اپرا و کانتاتاس در موسیقی آوازی و کنسرتو و سونات در موسیقی سازی .
آثار باروک از تعدادی موومان تشکیل شده اند که در حالت و ریتم با هم در تضادند به همین دلیل از آثار رنسانس طولانی ترند .
دوره ی باروک دوران طلایی ویولن است . ارکستر این دوره معمولا از ویولن ، هارپسیکرد و ارگ کلیسا تشکیل می شود .صدای ویولن دامنه ای وسیع و قابلیت های پویا در زمان اجرا دارد . ارگ صدای بم با دامنه ی وسیع و قابلیت ایجاد تضاد چشمگیری دارد . به دلیل این که ساخت ارگ بسیار پر هزینه بوده است ، یک ساز عمومی به حساب می آمد و فقط در کلیسا ها موجود بود و بیشتر قطعات این دوره برای کلیسای کاتولیک نوشته شده اند . باخ در حدود 300 کانتاتاس برای کلیسا نوشت که آن ها بخش عظیمی از آثار آوازی او را تشکیل می دهند .
